هفته گذشته فیلم «شکارچی» در سینماها اکران شد و با وجود اینکه تنها ۳۴% از منتقدین با این فیلم آشنا شده اند، باز هم تماشای موجوداتی با فناوریهـای پیشرفته و درک چگونگی هماهنگی ابزار مدرن با آنها خالی از لطف نیست. امروز در مورد یکی از مهمترین ابزار تکنولوژی صحبت مـی کنم: پوشش نامرئی شکارچی.

جنگل زنده شد و او را با خود برد.

از سال ۱۹۸۷، دنیای علمی- تخیلی توسط توانایی خارق العاده شکارچی در ناپدید کردن خویش افسون شده است. فناوری استتار کردن که توسط «یااوتجا» (نام گونه ای شکارچی) بوجود آمد، قادر است نور اطراف شکارچی را طوری منحرف سازد که به سختی بتوان آن را دید. نتیجه بدست آمده این است که شکارچی می تواند بدون اینکه دیده یا شناسایی شود به اطراف حرکت کرده و طعمه خود را به دام بیندازد. هرچند پس از کمی حرکت و گذشت زمان، پوشش استتارکننده احتمالاً به دلیل عدم هماهنگی با سرعت کاربر، اثر خود را از دست می دهد. بعلاوه، فیلمهای بعدی نشان دادند که ایستادن در مقابل آتش نیز مانع استتار کاربر می گردد. مجدداً شاید علت این باشد که فناوری «انحراف نور» قادر نیست با سرعت حرکت نور هماهنگ شود. تنها زمانی که کاربر بی حرکت در یک محیط ثابت بماند می تواند کاملاً نامرئی باشد. فقط یک چشم دقیق و جستجوگر خواهد توانست وجود آن را تشخیص دهد، در این صورت نیز اکثر افراد چنین تغییر شکل و بهم ریختگی را ناشی از سوسو زدن یک چراغ تصور می کنند. نقطه ضعفهای این فناوری شامل از بین رفتن کامل پس از برخورد سخت با اشیاء یا قرار گرفتن در معرض آب می باشد. همچنین، به نظر می رسد بیگانگان به هیچ وجه با شنل نامرئی فریب نمی خورند، اما این بحث را به روز دیگری موکول می کنیم.

موضوع بحث امروز

تا بحال دانشمندان زیادی در سرتاسر جهان سعی کرده اند چیزی بسازند که برای همیشه نامرئی بماند و البته برخی از آنان به موفقیتهایی نیز دست یافته اند.

یکی از این گروهها، یک تیم تحقیقاتی از دانشمندان دانشگاه کالیفرنیا در برکلی بودند. این تیم موفق شد یک «شنل» نازک بسازد که قادر به استتار اشیاء میکروسکوپی بود. این شنل با استفاده از ویژگیهای «فراماده ها»، از انعکاس نور به این اشیاء جلوگیری می کرد. تیم تحقیقاتی مذکور توانست چنین شنل فراماده ای را در مقیاس بسیار کوچک تهیه کند. در واقع ضخامت این شنل تنها ۸۰ نانومتر بود و علیرغم ابعاد کوچکش، به لحاظ تئوری می توانست اشیاء بزرگتر در مقیاس های وسیعتر را نیز استتار کند.

شنل با استفاده از یک رشته آنتن نانو از جنس طلا، می توانست دامنه امواج نور را طوری تغییر دهد که از شنل پراکنده شوند. وقتی شنل با نوری با طول موج ۷۳۰ نانومتر (قرمز پررنگ) برخورد می کند، قادر است همانند یک آینه عمل کند. تیم تحقیقاتی همانگونه که در ویدیوی زیر می بینید توانستند شنل را به دور یک شیء با اندازه میکروسکوپی بپیچند:

 

هنگامیکه نور به شنل برخورد می کند، شیء محو می شود و وقتی قطبیدگی آنتن های نانو تغییر می کند، شیء پدیدار می گردد.

به واقع این دستاورد راه زیادی تا شنل نامرئی واقعی در پیش دارد، اما این ویدیو نشان می دهد که علم در مسیر درستی گام برمی دارد. شاید در سالهای نه چندان دور، دیگر نیازی به استفاده از جلوه های ویژه در «شکارچی ۵» نباشد: بزرگترین شکارچی.

علاوه بر این، اطلاعات تصویری زیر تفاوت عملکرد نسخه فیلم و نسخه واقعی را نشان می دهد:

شنل نامرئی یوآتجا (شکارچی)

فناوری پیچیده این پوشش می تواند با منحرف کردن نورهای اطراف بدن شکارچی، او را نامرئی کند.

نور در طیفهای قابل دید و یا حتی بالاتر، در حالت عادی از شیء منحرف نمی شود. در عوض، نور ورودی از اطراف بدن منحرف می شود.

مزایا:

* در حالت ثابت، کاربر کاملاً نامرئی است.

* در برابر اکثر موجودات کاربرد دارد.

معایب:

* در حال حرکت، کاربردی ندارد.

* در مجاورت محیطهای در حال تغییر، نامرئی نمی ماند.

* بازه زمانی کوتاه در آب.

* هرگونه نور ورودی از جانب شکارچی به راحتی قابل رؤیت است.

با استفاده از این ابزار، شکارچی به یک موجود نمادین و ترسناک در پرده های بزرگ سینما تبدیل شد و بدون شک این موفقیتی است بزرگ برای امتیاز توزیع این ابزار. نگاه شیطانی این موجود وقتی در طول پرده سینما می دود و یا از درختی به درختی دیگر می پرد حقیقتاً ترسناک است. وقتی کوچک بودن بعد از تماشای فیلم، تا مدتها بالای درختها و مکانهای بلند را با دقت نگاه می کرد تا مبادا توسط شکارچی به دام بیفتم. باید می فهمیدم که تنها راه مطمئن برای نجات، خلع سلاح است.

نویسنده :

کوین اندرتن

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *